Verhaal van een Asperger

Onderstaand verhaal werd ons vandaag toegestuurd door Hendrik.

Noem me Hendrik.

Op mijn 38e kreeg ik de diagnose Asperger syndroom. Toen ging ik een beetje begrijpen waarom school (HAVO en VWO) en werk zo zwaar waren geweest.

Aan een vervolgopleiding durfde ik niet te beginnen (opeens werd duidelijk waarom) en dus werk ik al vanaf mijn 21e. Altijd maar 3x zoveel geven aan tijd en energie. Al 20 jaar 3x per nacht wakker.

Na de diagnose veranderde er op het werk niets. Ik werkte 40 uur per week. Tot 2004. Toen werd het bedrijf waar ik al 17 jaar werkte verkocht. De nieuwe werkgever gaf een andere functie en na 2 jaar bleek men ontevreden te zijn. Een ander zou 2x zo goed en 2x zo snel kunnen werken. Enige scholing (naast on the job) was er niet geweest.

Van 2008 tot in 2016 kreeg ik naast loon (nog maar de helft van wat ik eerst verdiende) loonaanvulling. De werkgever bleek echter begin 2016 als eigen risico drager een handtekening te hebben gezet onder herkeuring door UWV. Dat liep langs een tussenpersoon. Hoopte werkgever op nog minder kosten aan mij?

De eigenaresse van dat tussenpersoon-bureau belde me op en constateerde dat het veel slechter met me ging, maar tegelijkertijd vond haar arbeidsdeskundige dat UWV de procedure goed had gevolgd. Helaas was UWV het oneens met de geduide verslechtering van mijn potentie. Opeens werd ik een 35-minner. Dat hadden werkgever en tussenpersoon ook niet verwacht.

Er volgde een bezwaar op UWV met werkgever en advocaat en iemand van een Autisme Centrum. Daarna ging het ongeschiktheidspercentage van 26% verslechterd naar 34%. Helaas dus nog steeds een 35-minner status.

In 2017 volgde er een rechtbank procedure bij een bestuursrechter. Daarbij aanwezig: werkgever; autisme behandelaar, advocaat, familie en pers.

TIEN maanden later deelde bestuursrechter mee, dat ik keurig volgens het boekje ben behandeld door UWV en dat ik 35 minner blijf. Zó kijkt een bestuursrechter.

Mijn leven als werknemer en hoofdkostwinnaar is helemaal stuk. En enig vertrouwen als burger heb ik niet meer.

Meerdere politici en journalisten kennen mijn verhaal omdat ze het volgden vanaf 2016. Maar enige soulaas biedt dat niet.

Nu is alles stil en ben ik veel meer beperkt dan daarvoor. Helaas waren de arbodienst en de werkgever in 2007 zo nalatig om de medische urenbeperking te laten vastleggen. In de praktijk was die beperking er wel. Voor 30 uur werken krijg ik als 12 jaar maar 20 uur oud loon.

Zonder loonaanvulling kan ik niet leven met mijn gezin. Door een eigen huis heb ik nergens aanspraak op. Ik voel me door het huidige kabinet in de status van een  m i n n e r  geduwd. Het is een Kafka achtig verhaal. Ik mag nog tot mijn 69e werken. Nu ben ik 52. En een roepende in de woestijn.

m.v.g. Hendrik (juli 2018)

 

Naam ter redactie bekend