11 maart 2020: Lezing: “ADHD, Autisme, Dyslexie etc., stoornis, gave of gewoon ?”

Lezingenavond: “ADHD, Autisme, Dyslexie,…, stoornis, gave of gewoon?”

  • Zeg je wel eens: “Het lijkt wel of iedereen tegenwoordig iets mankeert?”
  • Heb je wel eens het gevoel dat niet onze kinderen problematisch zijn, maar dat de samenleving minder begripvol lijkt?
  • Zet je wel eens vraagtekens bij medicatie voor kinderen? Herken je dit en zoek je “een ander geluid”, kom dan op woensdagavond 11 maart 2020 naar Gouda voor een lezingensessie van Sarah Morton, Peggy Schut en Gio Vogelaar.

Aanvang: 19.30 uur (zaal open 19.00 uur)
Einde: 22.00 uur
Locatie: Het Vijfde Huis
Adres ingang : Livingstonelaan 54, 2803 EL Gouda

Entreeprijs : 10,00 euro incl. koffie/thee

Reserveren vooraf is wenselijk i.v.m. de zaalbezetting.

Aanmelden kan via dit e-mailadres: giovogelaar@hotmail.com

GIO VOGELAAR- Werkte als gymnastiekdocent, recreatiesportbegeleider, pedagogisch medewerker op een leefgroep en als schoolmaatschappelijk werker op een internaatschool. Het meest heeft hij geleerd van de kinderen en jongeren met wie hij werkte. Ze hielden hem regelmatig een spiegel voor over zijn eigen soms hypocriete gedrag. Als hij hen serieus nam en aandacht had voor hun verhaal en wensen, ontstond er pas echt contact. Wat je aandacht geeft, groeit! Dus kijkt Gio vooral naar de talenten en kwaliteiten van kinderen en jongeren. Zijn wens is een liefdevolle, gezonde samenleving, zonder etiketten als ADHD, Autisme, ODD et cetera, waar iedereen de ander aanvaard zoals ie is en dat begint bij leren houden van jezelf! Dat is wat we kinderen zouden dienen te leren. www.jeugdzorgvuldig.nl

SARAH MORTON– vertelt hoe ze als zesjarige is gediagnosticeerd met autisme. Haar jeugd is grotendeels bepaald door deskundigen die haar steeds de verkeerde weg wezen. Op het speciale onderwijs kreeg ze een 24-uurszorgindicatie. Met steun en hulp van mensen die wel in haar geloofden, kon zij een zinvol en zelfstandig leven opbouwen. Zij woont nu op zichzelf en heeft inmiddels zes boeken op haar naam staan en een website opgericht waarmee ze opkomt voor mensen die klem zitten, met name kinderen: www.dus-sarah-morton.info en www.afwijkend-en-toch-zo-gewoon.nl

Daarnaast heeft zij het initiatief Kind-Zijn opgericht:www.kind-zijn.org
Zij geeft kinderen hun stem terug en kan hun behoeften en ervaringen vertalen aan de opvoeders. De gevoelens, overtuigingen en patronen in een gezin, ziet of voelt zij meestal snel. Zij helpt de band tussen ouders en kinderen te herstellen en de liefde terug te brengen in een gezin. Haar boeken neemt ze mee naar de lezing.

PEGGY SCHUT – Is pedagoog en ervaringsdeskundige op het gebied van anders denken en leren. Ze is vanuit het excellentie programma van haar studie gespecialiseerd in een andere, meer positieve kijk op ADHD, autisme, dyslexie en hoogbegaafdheid. Omdat ze veel mensen in haar omgeving kent met de diagnoses ADHD, autisme, dyslexie en hoogbegaafdheid is ze zich hier steeds meer in gaan verdiepen. Ze vond het altijd al vreemd dat deze labels enkel worden gezien als stoornissen of ernstige problemen, want zij vindt mensen met deze labels juist erg creatief en talentvol. Ze heeft veel ervaring met mensen met deze “labels” en coacht en begeleid jongerenen volwassenen vanuit haar eigen bedrijf, de Creatieve Chaoot. Haar lezing gaat over de positieve kanten van deze labels en wat daarover is onderzocht en geeft inzicht in de andere manier van denken wat bij dit ‘creatieve en chaotische’ type mens hoort. creatievechaoot.wordpress.com

Verhaal van een Asperger

Onderstaand verhaal werd ons vandaag toegestuurd door Hendrik.

Noem me Hendrik.

Op mijn 38e kreeg ik de diagnose Asperger syndroom. Toen ging ik een beetje begrijpen waarom school (HAVO en VWO) en werk zo zwaar waren geweest.

Aan een vervolgopleiding durfde ik niet te beginnen (opeens werd duidelijk waarom) en dus werk ik al vanaf mijn 21e. Altijd maar 3x zoveel geven aan tijd en energie. Al 20 jaar 3x per nacht wakker.

Na de diagnose veranderde er op het werk niets. Ik werkte 40 uur per week. Tot 2004. Toen werd het bedrijf waar ik al 17 jaar werkte verkocht. De nieuwe werkgever gaf een andere functie en na 2 jaar bleek men ontevreden te zijn. Een ander zou 2x zo goed en 2x zo snel kunnen werken. Enige scholing (naast on the job) was er niet geweest.

Van 2008 tot in 2016 kreeg ik naast loon (nog maar de helft van wat ik eerst verdiende) loonaanvulling. De werkgever bleek echter begin 2016 als eigen risico drager een handtekening te hebben gezet onder herkeuring door UWV. Dat liep langs een tussenpersoon. Hoopte werkgever op nog minder kosten aan mij?

De eigenaresse van dat tussenpersoon-bureau belde me op en constateerde dat het veel slechter met me ging, maar tegelijkertijd vond haar arbeidsdeskundige dat UWV de procedure goed had gevolgd. Helaas was UWV het oneens met de geduide verslechtering van mijn potentie. Opeens werd ik een 35-minner. Dat hadden werkgever en tussenpersoon ook niet verwacht.

Er volgde een bezwaar op UWV met werkgever en advocaat en iemand van een Autisme Centrum. Daarna ging het ongeschiktheidspercentage van 26% verslechterd naar 34%. Helaas dus nog steeds een 35-minner status.

In 2017 volgde er een rechtbank procedure bij een bestuursrechter. Daarbij aanwezig: werkgever; autisme behandelaar, advocaat, familie en pers.

TIEN maanden later deelde bestuursrechter mee, dat ik keurig volgens het boekje ben behandeld door UWV en dat ik 35 minner blijf. Zó kijkt een bestuursrechter.

Mijn leven als werknemer en hoofdkostwinnaar is helemaal stuk. En enig vertrouwen als burger heb ik niet meer.

Meerdere politici en journalisten kennen mijn verhaal omdat ze het volgden vanaf 2016. Maar enige soulaas biedt dat niet.

Nu is alles stil en ben ik veel meer beperkt dan daarvoor. Helaas waren de arbodienst en de werkgever in 2007 zo nalatig om de medische urenbeperking te laten vastleggen. In de praktijk was die beperking er wel. Voor 30 uur werken krijg ik als 12 jaar maar 20 uur oud loon.

Zonder loonaanvulling kan ik niet leven met mijn gezin. Door een eigen huis heb ik nergens aanspraak op. Ik voel me door het huidige kabinet in de status van een  m i n n e r  geduwd. Het is een Kafka achtig verhaal. Ik mag nog tot mijn 69e werken. Nu ben ik 52. En een roepende in de woestijn.

m.v.g. Hendrik (juli 2018)

 

Naam ter redactie bekend