Verhaal van een Asperger

Onderstaand verhaal werd ons vandaag toegestuurd door Hendrik.

Noem me Hendrik.

Op mijn 38e kreeg ik de diagnose Asperger syndroom. Toen ging ik een beetje begrijpen waarom school (HAVO en VWO) en werk zo zwaar waren geweest.

Aan een vervolgopleiding durfde ik niet te beginnen (opeens werd duidelijk waarom) en dus werk ik al vanaf mijn 21e. Altijd maar 3x zoveel geven aan tijd en energie. Al 20 jaar 3x per nacht wakker.

Na de diagnose veranderde er op het werk niets. Ik werkte 40 uur per week. Tot 2004. Toen werd het bedrijf waar ik al 17 jaar werkte verkocht. De nieuwe werkgever gaf een andere functie en na 2 jaar bleek men ontevreden te zijn. Een ander zou 2x zo goed en 2x zo snel kunnen werken. Enige scholing (naast on the job) was er niet geweest.

Van 2008 tot in 2016 kreeg ik naast loon (nog maar de helft van wat ik eerst verdiende) loonaanvulling. De werkgever bleek echter begin 2016 als eigen risico drager een handtekening te hebben gezet onder herkeuring door UWV. Dat liep langs een tussenpersoon. Hoopte werkgever op nog minder kosten aan mij?

De eigenaresse van dat tussenpersoon-bureau belde me op en constateerde dat het veel slechter met me ging, maar tegelijkertijd vond haar arbeidsdeskundige dat UWV de procedure goed had gevolgd. Helaas was UWV het oneens met de geduide verslechtering van mijn potentie. Opeens werd ik een 35-minner. Dat hadden werkgever en tussenpersoon ook niet verwacht.

Er volgde een bezwaar op UWV met werkgever en advocaat en iemand van een Autisme Centrum. Daarna ging het ongeschiktheidspercentage van 26% verslechterd naar 34%. Helaas dus nog steeds een 35-minner status.

In 2017 volgde er een rechtbank procedure bij een bestuursrechter. Daarbij aanwezig: werkgever; autisme behandelaar, advocaat, familie en pers.

TIEN maanden later deelde bestuursrechter mee, dat ik keurig volgens het boekje ben behandeld door UWV en dat ik 35 minner blijf. Zó kijkt een bestuursrechter.

Mijn leven als werknemer en hoofdkostwinnaar is helemaal stuk. En enig vertrouwen als burger heb ik niet meer.

Meerdere politici en journalisten kennen mijn verhaal omdat ze het volgden vanaf 2016. Maar enige soulaas biedt dat niet.

Nu is alles stil en ben ik veel meer beperkt dan daarvoor. Helaas waren de arbodienst en de werkgever in 2007 zo nalatig om de medische urenbeperking te laten vastleggen. In de praktijk was die beperking er wel. Voor 30 uur werken krijg ik als 12 jaar maar 20 uur oud loon.

Zonder loonaanvulling kan ik niet leven met mijn gezin. Door een eigen huis heb ik nergens aanspraak op. Ik voel me door het huidige kabinet in de status van een  m i n n e r  geduwd. Het is een Kafka achtig verhaal. Ik mag nog tot mijn 69e werken. Nu ben ik 52. En een roepende in de woestijn.

m.v.g. Hendrik (juli 2018)

 

Naam ter redactie bekend

Overweeg een studiefonds!

Heb jij een arbeidsbeperking en wil je ondanks dat toch niet aan de ‘kant staan’?

Voor mensen met een arbeidsbeperking, die ambitie hebben om te participeren in het arbeidsproces, kan het zeker zinnig zijn om te investeren in een opleiding. Door het volgen van een opleiding kunnen er deuren opengaan om je loopbaan een andere richting in te sturen.
Gebrek aan geld is vaak een obstakel on daadwerkelijk een opleiding te gaan volgen. Wat niet wil zeggen dat deze niet overwonnen kan worden. Gelukkig bestaan er in ons land veel studiefondsen die mensen willen ondersteunen bij hun wensen en ambities.

Om mezelf als voorbeeld te geven.
In mijn schoolcarrière is het me gelukt om mijn HBO-opleiding succesvol af te ronden. Binnen een half jaar na het afronden van mijn studie vond ik een baan als woonbegeleider in de GGZ. Ik was er apetrots op dat ik die baan gevonden had, eenmaal begonnen merkte ik al snel genoeg dat deze baan wel erg veel van me vroeg, het was een dynamisch beroep met onregelmatige werktijden. Eigenlijk helemaal niet zo handig voor iemand met een arbeidsbeperking, weet ik nu.. Al doende werd ik wijs. Na twee en half jaar viel ik uit met oververmoeidheidsklachten, somberheid en overmatige angst. Na een lang herstel keerde ik terug bij mijn oude werkgever, ook dat was geen lang leven beschoren. Na anderhalf jaar stroomde ik ook op de aangepaste werkplek, toch wel enigszins gedesillusioneerd, uit.
Tijdens mijn hersteltraject hadden de mensen die me hierbij begeleidden geadviseerd om nog eens een opleiding te gaan volgen. Door het feit dat ik zonder werk thuis kwam te zitten bood dit een uitgelezen kans om dat traject verder te onderzoeken. Via het blad Perspectief van het UWV hoorde ik over het bestaan van Studiefonds Plus en ik besloot dat fonds aan te schrijven. Wat volgde was een hartelijk gesprek met de eigenaar van dit fonds, dit gesprek alleen al gaf me zoveel energie om verder te gaan. Het gaf me voor een belangrijk deel het geloof in mezelf te terug. Behalve dat, had ik ook de toezegging voor een substantiële bijdrage in de studiekosten op zak. Zo kon ik de daad bij het woord voegen, in september 2009 begon ik mijn opleiding. Deze opleiding was niet helemaal wat ik er van verwachte, hetgeen betekende dat ik met deze opleiding ook weer stopte. Ik gaf mijn droom niet op en keek uit naar een andere opleiding die mogelijk beter aansloot bij mijn behoefte. En dat heb ik gevonden.

Ik startte in september 2011 met de post-HBO-opleiding tot supervisor in het onderwijs. Ik ronde deze opleiding af in juli 2013. En sinds mei 2015 sta ik bij de Kamer van Koophandel ingeschreven als zelfstandig ondernemer, mijn bedrijf heet Supervisiepraktijk Amsterdam. Het fijne aan mijn eigen onderneming is dat ik zelf kan bepalen hoe ik mijn werk organiseer, tegen welke opdracht zeg ik ja of nee. Ik ben nu bijna drie jaar onderweg, ik heb opdrachtgevers zien komen en zien gaan. Een belangrijke les van ondernemer zijn is ook goed te letten op welke de opdrachten die ik aanneem. En het is belangrijk om bij aanvang van goede afspraken te maken en deze vast te leggen in een formeel contract.

Ondernemer zijn geeft veel vrijheid, dat is ook spannend omdat er verder weinig kader is om op mee liften. Toch denk ik dat mijn onderneming me in staat stelt om op een gezonde manier deel te nemen het arbeidsproces.

Andere studiefondsen die hebben bijgedragen aan mijn opleidingstraject zijn Stichting Max Cohen Fonds, te Boskoop en Stichting Bekker-la Bastide-Fonds, te Rotterdam. Ik ben dankbaar dat deze studiefondsen die belangeloos hebben bijgedragen aan mijn opleidingswensen. Ik wil opmerken dat er nog veel meer studiefonds zijn waar je bij kunt aankloppen. Indien je op internet zoekt op studiefondsen kom je er diverse tegen. Elk fonds is weer gericht op een andere doelgroep. Ik zou als tip willen meegeven een goede onderbouwing van je aanvraag op te stellen alvorens je je aanvraag indient bij een fonds.

Ook als het niet lukt om een studiefonds bereid te vinden te investeren in jou toekomst, wil dat niet zeggen dat het volgen van een opleiding voor jou onmogelijk is. Er bestaat daarnaast ook nog een regeling voor een lening bij Duo via het leven lang leren krediet. Je hoeft alleen af te lossen als je meer verdient dan het minimumloon. Dan is de aflossing 4 % over datgene wat je meer verdient dan het minimumloon. Voor leraren is er nog een andere vergoeding. Zie www.duo.nl
Tenslotte nog dit idee, je kunt zelf een spaarpot aanleggen om later met een studie aan te vangen. Hier kun je alles wat je overhoud van je leefgeld en bijdrages voor je verjaardagen en dergelijke van familie, vrienden en kennissen in kunnen doen. Op zo’n manier kun je je droom mogelijk op een later moment nog verwezenlijken.

Als er vragen zijn ben ik hier uiteraard voor bereikbaar, zie hieronder mijn link naar mijn website.

Sem van de Pol
Amsterdam, 6 maart 2018
www.SupervisiepraktijkAmsterdam.nl

Wajonguitkering en toeslag

Beste mensen,

Is je Wajonguitkering deze maand naar beneden gegaan omdat je arbeidsvermogen hebt, en heb je verder geen (of heel weinig) andere inkomsten?
Ga dan na of je geen recht hebt op een toeslag via de Toeslagenwet! De toeslag vult jouw inkomen aan tot het voor jouw geldende sociaal minimum.
De toeslag via de Toeslagenwet (uitgevoerd door het UWV) is iets anders dan de toeslagen die je via de Belastingdienst kunt ontvangen.
Het recht hebben op een eventuele toeslag via de Toeslagenwet is afhankelijk van je leeftijd en leefsituatie, dus kan voor iedereen weer anders zijn.
Het sociaal minimum per 1 januari 2018 is via onderstaande link te bekijken: https://www.uwv.nl/particulieren/bedragen/detail/sociaal-minimum

Woon je alleen als alleenstaande of alleenstaande ouder en heb je naast je Wajonguitkering geen andere inkomsten, dan kom je hoogst waarschijnlijk in aanmerking voor de toeslag op je uitkering. Ben je gehuwd of ben je daarmee gelijkgesteld, dan kan je bij een inkomen onder het sociaal minimum ook in aanmerking komen voor een toeslag als je partner voor 1971 is geboren of als er kinderen bij je wonen die jonger zijn dan 12 jaar.
Kijk voor de voorwaarden voor een toeslag op je uitkering op: https://www.uwv.nl/particulieren/overige-onderwerpen/toeslag-van-uwv

Een voorbeeld: woon jij alleen, heb je arbeidsvermogen, maar geen andere inkomsten?
Dan is je Wajonguitkering per januari 2018 70% van het minimumloon, en dat is rond de E 1.105 bruto per maand.
Het sociaal minimum voor een alleenwonende, alleenstaande (vanaf 22 jaar) bedraagt met ingang van januari 2018 rond de E 1.172,- bruto per maand.
Jouw recht op toeslag zou dan zo rond de E 67,- bruto per maand kunnen bedragen.
Door de toeslag komt je uitkering weer bijna op het oude niveau van 2017 (uitkering zonder korting).

Het UWV kent niet automatisch een toeslag op de uitkering toe. Iemand moet de toeslag zelf aanvragen!
Dus denk je recht te hebben op een toeslag, dan kan je deze aanvragen via
https://www.uwv.nl/particulieren/formulieren/aanvragen-toeslag.aspx

Laat geen geld liggen, vraag de toeslag aan!